تو در‌آغوش ِ حواسم هستي

دلخستــــــــــــــــــه ام شبیهِ هوای نبودنـــــــــــــــــــــت آواره ام شبیـــــــــــــــــــهِ نسیمی کــــــــــــــــه می وزد اشکی چکــــــــــــــیده ام که در این انجماد تلــــــــــــخ بــــــــــــر روی گونه های شب تیــــــــــــــــــره می خزد سَـــــــــــــر خورده از تمامیِ احساس های خویــــــــش در کوچـــــــه های خلوت شب پرســـــــــــــــــه می زنم آوار می شود همه ی خاطـــــــــــــــــرات تـــــــــــــــــــو بر زخـــــــــــــــــــم های گم شده در سرخیِ تنـــــــــــم پیچیده سوز ســـــــــــرد و غم انگیزِ گریـــــــــــــــــه هام در آسمان ابریِ این شهـــــــــــــــــــــرِ سوت و کـــــــــور مثل همیشـــــــــــــــــه بغض امانم نمی دهــــــــــــــــد وقتی که ذهن نامِ تــــــــــــــــــــــــــــــو را می کند مرور سمفونیِ پُر از غمِ تقدیـــــــــــــــــــــــــــر من چه تلـــــــخ هم پایِ نالــــــــــــــــــــــــه های دلـــــم تـــــــار می زند مثل تمامِ از نفـــــــــــــــــس افتاده های شهـــــــــــــــــــر امشب طنابِ دار ، مــــــــــــــــــــــــــــــرا جار می زند در زیر روشناییِ پُـــــــــــــــــر گرد یک چـــــــــــــــراغ چشمم دوباره خیـــــــــــــــــــــــــــــره به دیروزها شده نبضم نمی زند پُــــــــــــــــــــــــــــــرم از واژه یی تهی انگار روح از تن ســـــــــــــــــــــــــــــــــــردم جدا شده باور نمی کنم که رها کرده ایی مـــــــــــــــــــــــــــــــــرا این من که عاشقانه به پای تــــــــــــــــــــــــــــو سوختم دلگیرم از خودم که دلم را بـــــــــــــــــــــــــــــه سادگی با یک نگاهِ هرزه ی چشمت فروختـــــــــــــــــــــــــــــم امشب گلایه میکنم از بخــــــــــــــت شوم خویــــــــــــش زین سان که با تـــــــــــــــــــو قلب مرا کـــــــــرد روبه رو بغضـــــــــــــــــــم میان کوچـــــــــــــه سرازیر می شود با واژه های لختـــــــــــــــــه ی جا مانده در گلـــــــــــــو می خواستم ترانه شـــــــــــــــــــوم در کنار تـــــــــــــــو با عطــــــــــــــــــر خوبِ هر نفست زندگی کنـــــــــــــم عاشق شوم شبیـــــــــــــــــــه غزل های کودکـــــــــــی می خواستم دوبــــــــــاره کمی بچـــــــــــــگی کنــــــــم قلبم پُر از قصیده ی احساس بــــــــــــود و تـــــــــــــــــو از هـــــــــــــــر هجایِ قافیـــــــــــــــه ادراک می شدی وقتی قلم بـــــــــــــــــــــــــه واژه ی معشوق می رسید در تنگنای سینه تـــــــــــــــــــــــــــــــو پژواک می شدی اما دریغ ،آن همـــــــــــــــــــــــــــــه احساسِ خوب وپاک در سایه ی خیانـــــــــــــــــت چشمت تبـــــــــــــــــاه شد قلبــــــــــــــت به روی آتش عشقم دمید و رفـــــــــــــــت بختـــــــــــــــم شبیه کتری چوپان سیـــــــــــــــــــــاه شد حالا به جـــــــــــــــــــــــــــــرم آن همه احساس و سادگی محکـــــــــــــــوم ماجرا ی تـــــــــــــــــــــو و عاشقی منم تنها و دل شکستــــــــــــــــــه و پُردرد و بی قـــــــــــــرار در کوچــــــــــــــــــــــــــه های خلوت شب پرسه می زنم