لَب/شَب

مَن

... وَ آهی برای نیستی

سکوت ِ شب

مثل ِ خواهش ِ بودن ِ لب هایت بر لبانم

آغوش ِ پنبه ای ِ من با شب هم آغوشی می کند

مثل ِ خواستن ِ آغوشم در گوشه ای از آغوشت


دستانم را به سیاهی ِ شب می سپارم

به گذر ِ بادی که تُرا با خود برد

فروغ گفت: باد ما را خواهد برد! درست گفت.

به دورترین نقطه ی قرمزی ِ نبود ِ قلب ِ من

به ناکجاآباد برد.